Ons geboorteverhaal
Mama heeft met totale bedrust de zwangerschap vol kunnen houden tot 35.2 weken.
Op dinsdag 17-11-09 om 8.30 uur moesten mama en papa in het ziekenhuis zijn om zich te melden. De keizersnede was gepland om 10.30 uur. Mama kreeg haar kamer toegewezen, een mooie blauwe jurk aan en werd alvast voorbereid voor de keizersnede.
Nu wachten tot we aan de beurt zijn. Papa en mama waren erg gespannen. Een keizersnede is best heftig en eigelijk wilde mama heel graag natuurlijk bevallen, maar wij lagen niet gunstig in mama's buik, Milan lag dwars onderop, Emma in een volkomenstuit en Fabian in een onvolkomenstuit.
Om 10.30 werden mama en papa opgehaald, papa moest met de zuster mee om een OK pak aan te doen. Mama werdt de OK ingereden. De Oma's gingen verder met wachten.
In de OK aangekomen kreeg mama eerst een verdoving. Alle snoeren werden aangekoppeld, toen werdt de ruggeprik gezet. Toen deze erin zat kwam ook papa de OK in.
Er waren heel veel dokters aanwezig. Mama werd er heel zenuwachtig van. Ze was wel gewaarschuwd voor de drukte maar dit had ze niet verwacht.
Om 11.37 uur Word Milan geboren, hij huilt gelijk. De zuster die voor Milan klaar stond nam hem mee naar de kinderarts die daar gelijk met zijn assistentes op hem doken.
Om 11.38 werd Emma geboren. Emma huilt ook gelijk. De zuster die voor haar klaarstond nam haar mee, onderwijl wordt Milan naar mama gebracht om die te bekijken. Emma wordt naar haar kinderarts gebracht en gecontroleerd. Terwijl mama Milan bekijk wordt Fabian om 11.39 uur geboren. Fabian zat vast onder mama's ribben en kwam ook niet makkelijk uit mama's buik Fabian gaf geen kick toen hij geboren werd. Inmiddel Arriveerd Emma ook bij mama en papa's gezicht. Mama ziet dat Fabian naar de kinderarts gaat en wacht op een ok teken. Daar kwam Fabian ook aan bij mama's gezicht zodat mama ons alle drie kon bekijken.
Milan had een kras op zijn gezicht, Emma was netjes en Fabian blauw van het klem zitten en losrukken van mama's ribben.
Mama moest nog gehecht worden en de placenta's moest nog verwijderd worden. Wij zijn met de kinderartsen en assistenten en couveuse afdeling naar de IC gebracht. Mama is gehecht en naar de uitslaapkamer gereden. Ze kan het zich niet meer herinneren maar ze is er beland en ze denkt niet lopend.
Papa is met ons meegegaan. Op de IC zaten de oma's en opa's te wachten en zagen ons als eerste. Papa is meegegaan de onderzoektafels voor ons, hij heeft daar symbolisch onze navelstrengen doorgeknipt. We kregen infusjes aangelegt, sonde lijnen in ons neusje, er werdt bloed afgenomen. We kregen onze couveuse en lagen op de IC neonatologie.
Na een paar uur werd mama naar de afdeling gereden, nog vies enz wilde ze eerst naar ons om ons te bekijken. Mama werd met bed enal naar ons gebracht. Mama zag ineens heel veel snoeren lopen enz. Ze vond het allemaal te veel.... Ze vond ons zo klein en dan al die snoeren zo kwetsbaar ze wilde knuffelen maar dat kon niet. We moesten eerst bijkomen. 'S avond heeft mama Milan en Fabian vast gehouden en de volgende dag Emma.
Mama; Ik heb deze dag als de mooiste dag van mijn leven ervaren. Ik kan zelf heel weinig van heel de dag herinneren. Mijn vriend heeft me alles na moeten vertellen. Soms weet ik ineens weer een stukje, maar vind heel moeilijk te bevatten dat ik de speciale momenten zoals navelstreng knippen en het vasthouden heb moeten missen. Er gebeurde zoveel in de OK er stond wel 20 man binnen dat alles in 1 grote waas en het ging heel snel. Je gaat de OK in en ineens ben je mama... best raar....
Papa; Ik zal deze dag nooit vergeten, het is bijzonder om te zien hoe je kinderen geboren worden. Ik heb gelukkig alles heel bewust meegemaakt. Toen ze eenmaal veilig in hun couveuse lagen viel de spanning er af.